توی یه موزه معروف که با سنگ های مرمر کف پوش شده بود, مجسمه بسیار زیبای مرمرینی به نمایش گذاشته شده بود که مردم از راه های دورو نزدیک واسه دیدنش به اونجا می اومدن و کسی نبود که اونو ببینه و لب به تحسین باز نکنه

یه شب سنگ مرمری که کف پوش اون سالن بود با مجسمه شروع به حرف زدن کرد و گفت:

این منصفانه نیست!

چرا همه پا روی من می ذارن تا تو رو تحسین کنن؟!

مگه یادت نیست؟

ما هر دومون  توی یه معدن بودیم, مگه نه؟

اين عادلانه نيست. من خيلی شاکيم!

مجسمه لبخندی زد و آروم گفت:

یادته روزی که مجسمه ساز خواست روت کار کنه, چقدر سرسختی  و مقاومت کردی؟

سنگ پاسخ داد آره، آخه ابزارش بهم آسيب می‌رسوند. آخه گمون می‌کردم می‌خواد آزارم بده، آخه تحمل اون همه درد و رنج رو نداشتم.

و مجسمه با همون آرامش و لبخند ملیح ادامه داد که:

ولی من فکر کردم که به طور حتم می خواد ازم چیز بی نظیری بسازه.

به طور حتم بناست به یه شاهکار تبدیل بشم .

به طور حتم در پی این رنج ؛گنجی هست.

پس بهش گفتم:

هرچی میخوای ضربه بزن ؛بتراش و صیقل بده!

و درد کارهاش و لطمه هائی رو که ابزارش به من می زدن رو به جون خریدم.

و هر چی بیشتر می شدن؛بیشتر تاب می آوردم تا زیباتر بشم!

پس امروز نمی تونی دیگران رو سرزنش کنی که چرا روی تو پا میذارن و بی توجه عبور می کنن…