سلام .

نه انگار خدا نخواست

نه شایدم دست تقدیر این بوده

نه شاید قسمت ما اینه

نمی دونم اسمش چیه تقدیر ؟ حکمت ؟ قسمت ؟ ...

هر چی که هست برای من و این همه دلبستگی سخته که بخواهیم ...............

ولی به سرنوشت باید راضی شد گاهی ..........

سهم  موندن من تو این مرکز هم انگار دیگه تموم شده . سهم خدمتم به روستا در این منصب البته ، سهم دوست داشتن های ای سی تی گونه ام ، دیگه شاید نتونم به نام ای سی تی کار کمجان در خدمت باشم ولی قول می دهم بازم بیام .  بیام و مطلب بنویسم بیام و سرکی بکشم به این دنیایی که سالهاست بهش عادت کردم .

خلاصه قصه پر درد و راز ای سی تی های ما هم همین جا ها ست که رو به اتمامه .

البته ای سی تی جایی نمی ره این آی سی تی کاره که داره مرخص می شه.

امروز فصل قصه ی ای سی تی ما را اینطور نوشتند :

مراکز کم ظرفیت که شامل مراکز با کمتر از 512 مشترک تلفن هستند مشمول این قانون هستند که : متصدی مرکز اطلاعات و مرکز ای سی تی یک نفر می باشد و برای این دفاتر مخابراتی تنها یک کارگزار کافی است .

ما نیز مشمول این قانون و این جدایی شدیم و بین ماندن هامان تنها یک نفر ماندگار شد .

ان شا الله که قسمت ماندن هر کداممان که هست خیر نوشته شود و حکمت این  حکایت ها زیبا باشد .

شاید خیلی وقت دیگه بتونم آپ کنم ولی بی خبر از قصه مون نمی ذارمتون . می دونم که قصه گویی ام را نباید از این دفتر و این وبلاگ یهو قطع کنم و دوست دارم که هنوز باشم ، هنوز هم بگم از هر چی خوبی تو کمجان هست ، هر چی زیبایی که در خود دارد ، از قصه مردانش ، از حکایت زندگی هاشون ، از همه چیز نگفته در این وبلاگ ..........

بر می گردم اما این بار با منصبی متفاوت و شایدم این وبلاگ نویسی را ادامه دادم در کنار همون کارگزاری که شاید جای خالی من را برای ای سی تی کمجان پر خواهد کرد .

خلاصه رفتنی نیستیم  ............به نام شاید ولی به دل هرگز .